We moeten terug naar de wortels van het zionisme, de ideologie die eind 19e eeuw vorm kreeg en geleid heeft tot de oprichting van een joodse staat in een gebied dat in overgrote meerderheid wordt bewoond door Arabische Palestijnen. De slogan “een land zonder volk voor een volk zonder land” moest het idee van een joodse staat aan de wereldopinie verkopen. Maar Palestina was niet onbewoond, het was één van de dichtst bevolkte gebieden ter wereld.  Dat verklaart waarom de oprichting van de staat Israël gebeurde in een sfeer van geweld: burgeroorlog, oorlogen en opstanden tot vandaag.

De rode draad in die geschiedenis is het ontkennen van het bestaansrecht van het Palestijnse volk: een honderdjarige koloniale oorlog tegen de oorspronkelijke bevolking van Palestina. Maar ook het verzet van een bevolking die zich nooit bij de bezetting en de onteigening van huis en grond heeft neergelegd. Dat verzet heeft vele vormen aangenomen van de seculiere PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) tot de religieuze fundamentalisten van Hamas.

Hoe dit conflict moet eindigen is de grote vraag: Tweestatenoplossing of gelijke rechten voor joden en niet-joden in een post-zionistische eenheidsstaat.